CAPÍTULO CERDOUS (ver capítulo cerdún)

Hoxe mesmo ao mediodía decidinme a darlle outra oportunidade ao Restaurante Mexicano Tamarindo da Coruña, aproveitando que o meu compañeiro de traballo, co que adoito xantar, está de viaxe (por se as moscas).

Primeira sorpresa: de novo o local estaba baleiro. Sento de novo ao libre albedrío, e a camareira tráeme a carta, á que me lanzo desesperado e famento a polo menú do día cal mergullador á procura do tope de navalla. Mais non, debiuse equivocar, o menú do día non aparece. Ao pedirllo á camareira, dime que non, que non teñen.

Saco do peto ese vello documento da lexislación española sobre locais de restauración que tanto tempo levaba agardando para usar, e que no artigo 2.1 sobre Dereitos e obrigas dun usuario nun local de restauración (epígrafe Das cartas, dos menús e dos seus prezos) di o seguinte:


Os restaurantes clasificados como de luxo e de primeira categoría ofrecerán ao público os menús que consideren pertinentes, no prezo dos cales entenderase incluído o pan e o viño. Non teñen obriga de ofrecer menú do día nin prato combinado do día debido a que ao ser restaurantes dirixidos un público con alto nivel adquisitivo, non lles é precisa a existencia dun prato do día.
Os restaurantes clasificados como de tres, dous e un garfo teñen a obriga de ofrecer ao público polo menos un menú da casa que se confeccionará polas empresas de acordo coas posibilidades do mercado de cada día e do tipo de cociña que ofrezan. O “menú da casa” e o “prato combinado da casa” (que é a denominación que reciben conforme ao estabelecido pola Orde do 29 de xullo de 1978 sobre modificación de menús e cartas en restaurantes e cafetarías) supoñen que baixo un prezo global vanse incluír un menú e tamén o pan viño e sobremesa.

Que ironía, aseguraría que o único restaurante de 4 garfos na Coruña é o Trueiro, no Meliá María Pita. En fin, burritos, dame un burrito, señora, que aprendín dunha para outra e iso non pode fallar, era o que pedía sempre na Cantina Lupita ferrolana con extra de picante, eu ben sei. Aínda que 8,40€…

-Cantas unidades son?-.
-Dos, pero después puedes pedir otra cosa si quieres…-.
(Por 8€ e pico? nin despois de 20 Estrelas coma esta…) Ok, ok, sublime, burritos logo-. Iso ten que dar para dous, pensei mentres idealizaba dous rechonchos roliños repletos de cousas alimenticias ao estilo kebab, e o meu estómago bulía xa cal oula de espagueti a punto.

Uns dez minutos despois, vexo saír a camareira cun prato na man, supuxen que para min, e l’horreur. Non podía ser. Os burritos viñan desenvoltos, coa torta de millo aberta e cun mejunje similar ao descrito en capítulo cerdún, sendo a torta pouco máis grande ca un cinceiro mediano e o contido ocupando o centro do círculo. Despois dun intre de incredulidade, comecei a esbracexar coma o guiri que non sabe como agarrar a nécora no prato nin tampouco que está morta. Non sabía que facer, se tratar de enrolalo eu mesmo ou meterlle o garfo ao contido e usar as tortas de gardanapos. Mal, moi mal, isto xa non cola, na Cantina Lupita non eran así, e alí tiñan acento mexicano, vós tedes acento de Soria coma moito, non me foda señora.

Como puiden, tras un frustrado intento por enrolar o chisme, optei pola vía rápida, unir os extremos da torta coma quen dobra un folio á metade, tentando sequera outorgarlle a mínima resistencia ao paquete para poder morder sen ciscar todo pola mesa. Ñam, ñam e ñam. Literalmente, tres bocados. Un burrito menos. Ñam, ñam e ñam de novo. Rematei de xantar. De feito, dubido que legalmente poida denominarse xantar. Vin pinchos de tortilla máis pantagruélicos. E o peor de todo foi pensar que nin tres pedidos máis iguais ca ese me saciarían. Morto de vergonza ao igual que tras a primeira visita, fixen tempo bebendo a cervexa a grolos curtos, revisando unha outra vez o móbil sen que este me achegara ningunha coartada para entreterme, todo para poder levantarme da mesa como mínimo entre 4 e 8 minutos despois de que o prato cerámico tocara a madeira do Tamarindo, mais a pilla da camareira decatouse -ben o tiña- de que rematara e achegouse a sondear.

-¿Quieres algo más?-.
-Non grazas, estou ben… (ben fodido!) ponme un café mexicano, tráeme un cinceiro (a ver quen engana agora este volcán de bandullo) e cóbrame-.

Burrito ración”, 8,40€. Estrela Galiza, 1,90€. Café Mexicano (FTW), 1,70€. Bocata de lomo con queixo que pillei nunha cafeta ao marchar, 3€. Total: 15€, ao final non me foi tan mal.

Veredicto final, pois non penso volver a tentalo:

PROS
-A comida sabe ben (unha vez que a atopas).
-O café mexicano é do melloriño (en relación sabor bo/cantidade 10 cl./prezo 1,70€).
-Pódese fumar (para enganar ao estómago entre a decepción e a bocatería da esquina).
-O local é moi íntimo (das dúas veces estiven eu só).

CONTRAS
-Pasas verdadeira fame.
-A carta é máis que enganosa.
-Non ten menú do día, coma o Restaurante Trueiro do Meliá María Pita.
-Por ese prezo ben podían aliñar con caviar beluga.

Deixémolo así, equilibradiño. 😉

Nota: O feito de estar eu só con ocasión das dúas visitas cortoume bastante o rollo á hora de tirarlle fotos aos “pratos”, dade grazas á miña timidez.