Restaurante Mexicano Tamarindo (II)

CAPÍTULO CERDOUS (ver capítulo cerdún)

Hoxe mesmo ao mediodía decidinme a darlle outra oportunidade ao Restaurante Mexicano Tamarindo da Coruña, aproveitando que o meu compañeiro de traballo, co que adoito xantar, está de viaxe (por se as moscas).

Primeira sorpresa: de novo o local estaba baleiro. Sento de novo ao libre albedrío, e a camareira tráeme a carta, á que me lanzo desesperado e famento a polo menú do día cal mergullador á procura do tope de navalla. Mais non, debiuse equivocar, o menú do día non aparece. Ao pedirllo á camareira, dime que non, que non teñen.

Saco do peto ese vello documento da lexislación española sobre locais de restauración que tanto tempo levaba agardando para usar, e que no artigo 2.1 sobre Dereitos e obrigas dun usuario nun local de restauración (epígrafe Das cartas, dos menús e dos seus prezos) di o seguinte:


Os restaurantes clasificados como de luxo e de primeira categoría ofrecerán ao público os menús que consideren pertinentes, no prezo dos cales entenderase incluído o pan e o viño. Non teñen obriga de ofrecer menú do día nin prato combinado do día debido a que ao ser restaurantes dirixidos un público con alto nivel adquisitivo, non lles é precisa a existencia dun prato do día.
Os restaurantes clasificados como de tres, dous e un garfo teñen a obriga de ofrecer ao público polo menos un menú da casa que se confeccionará polas empresas de acordo coas posibilidades do mercado de cada día e do tipo de cociña que ofrezan. O “menú da casa” e o “prato combinado da casa” (que é a denominación que reciben conforme ao estabelecido pola Orde do 29 de xullo de 1978 sobre modificación de menús e cartas en restaurantes e cafetarías) supoñen que baixo un prezo global vanse incluír un menú e tamén o pan viño e sobremesa.

Que ironía, aseguraría que o único restaurante de 4 garfos na Coruña é o Trueiro, no Meliá María Pita. En fin, burritos, dame un burrito, señora, que aprendín dunha para outra e iso non pode fallar, era o que pedía sempre na Cantina Lupita ferrolana con extra de picante, eu ben sei. Aínda que 8,40€…

-Cantas unidades son?-.
-Dos, pero después puedes pedir otra cosa si quieres…-.
(Por 8€ e pico? nin despois de 20 Estrelas coma esta…) Ok, ok, sublime, burritos logo-. Iso ten que dar para dous, pensei mentres idealizaba dous rechonchos roliños repletos de cousas alimenticias ao estilo kebab, e o meu estómago bulía xa cal oula de espagueti a punto.

Uns dez minutos despois, vexo saír a camareira cun prato na man, supuxen que para min, e l’horreur. Non podía ser. Os burritos viñan desenvoltos, coa torta de millo aberta e cun mejunje similar ao descrito en capítulo cerdún, sendo a torta pouco máis grande ca un cinceiro mediano e o contido ocupando o centro do círculo. Despois dun intre de incredulidade, comecei a esbracexar coma o guiri que non sabe como agarrar a nécora no prato nin tampouco que está morta. Non sabía que facer, se tratar de enrolalo eu mesmo ou meterlle o garfo ao contido e usar as tortas de gardanapos. Mal, moi mal, isto xa non cola, na Cantina Lupita non eran así, e alí tiñan acento mexicano, vós tedes acento de Soria coma moito, non me foda señora.

Como puiden, tras un frustrado intento por enrolar o chisme, optei pola vía rápida, unir os extremos da torta coma quen dobra un folio á metade, tentando sequera outorgarlle a mínima resistencia ao paquete para poder morder sen ciscar todo pola mesa. Ñam, ñam e ñam. Literalmente, tres bocados. Un burrito menos. Ñam, ñam e ñam de novo. Rematei de xantar. De feito, dubido que legalmente poida denominarse xantar. Vin pinchos de tortilla máis pantagruélicos. E o peor de todo foi pensar que nin tres pedidos máis iguais ca ese me saciarían. Morto de vergonza ao igual que tras a primeira visita, fixen tempo bebendo a cervexa a grolos curtos, revisando unha outra vez o móbil sen que este me achegara ningunha coartada para entreterme, todo para poder levantarme da mesa como mínimo entre 4 e 8 minutos despois de que o prato cerámico tocara a madeira do Tamarindo, mais a pilla da camareira decatouse -ben o tiña- de que rematara e achegouse a sondear.

-¿Quieres algo más?-.
-Non grazas, estou ben… (ben fodido!) ponme un café mexicano, tráeme un cinceiro (a ver quen engana agora este volcán de bandullo) e cóbrame-.

Burrito ración”, 8,40€. Estrela Galiza, 1,90€. Café Mexicano (FTW), 1,70€. Bocata de lomo con queixo que pillei nunha cafeta ao marchar, 3€. Total: 15€, ao final non me foi tan mal.

Veredicto final, pois non penso volver a tentalo:

PROS
-A comida sabe ben (unha vez que a atopas).
-O café mexicano é do melloriño (en relación sabor bo/cantidade 10 cl./prezo 1,70€).
-Pódese fumar (para enganar ao estómago entre a decepción e a bocatería da esquina).
-O local é moi íntimo (das dúas veces estiven eu só).

CONTRAS
-Pasas verdadeira fame.
-A carta é máis que enganosa.
-Non ten menú do día, coma o Restaurante Trueiro do Meliá María Pita.
-Por ese prezo ben podían aliñar con caviar beluga.

Deixémolo así, equilibradiño. 😉

Nota: O feito de estar eu só con ocasión das dúas visitas cortoume bastante o rollo á hora de tirarlle fotos aos “pratos”, dade grazas á miña timidez.

Filed in: Sen clasificar

by: maceirax

2 Comments

Restaurante Mexicano Tamarindo (I)

Sinto muito ter que facer isto, e moito máis que esta sexa a miña primeira colaboración con Capítulo Cerdo 🙁

CAPÍTULO CERDÚN

Teño por costume, cando coinciden o feito de estar eu só e ter tempo, parar a xantar nalgún dos restaurantes exóticos da cidade onde me aloxe. O motivo, descubrir posíbeis xoias da gastronomía mundial entre tanta franquicia e, por suposto, non fracasar estrepitosamente no caso de levar a algunha mociña ao restaurante superespecial de turno sen antes coñecelo eu.

Así dei nas páxinas amarelas co Restaurante Tamarindo, un mexicano coruñés situado na rúa Eduardo Pondal, na primeira transversal saíndo desde a Praza de Portugal bordeando Riazor.

Primeira cuestión, chungo aparcar na zona, adoita estar petado. Logo dunhas complexas xestións automobilísticas que me levaron acabar nunha das traveseiras de Juan Flórez, entro no sitio, que me sorprende pola súa decoración, nin traza de franquicia. Ben.

O local está baleiro. Debe ser que é sábado á 13:00h, a xente saiu onte e tal… debería dar grazas por que estes abriran, pensei.  Sento onde me peta atendendo a ordes da casa e tráenme a carta.

Máis ou menos o agardado: Mil cousas con frijoles, chiles, guacamole, jalapeños… burritos, nachos, tacos, quesadillas… facíaseme a boca auga ata que oscilei a vista cara aos prezos, que ao momento disecaron a miña boca e ánimo. Buf, problemón. O prato ascendía a entre 7-9 euros. Segundo problemón, n’hai menú do día (finde, claro). Boh, paso de arriscar, teño fame e o camareiro recomendoume a súa selección de antojos, unha especie de menú de variedades por 13 euros. Malo será que podendo probar de todo algo non me guste ou non remate farto, aínda que pague máis.

Primeiro erro. O menú de antojos componse duns seis elementos da carta en formato micromachines, e se o panorama xa non sería demasiado alentador por si mesmo, menos cando todo está recuberto por litros -é un falar- de salsa policromática espolvoreada con queixo rallado. O aspecto final, pésimo (experiencia mediante), algo así coma o da paleta dun pintor ao óleo logo de 24 horas pousado nun recinto onde estiveran enxesando o teito. Case prestaba pedir unha culler para atacar aquilo.

A duras penas, sondeando aquí e acolá co garfo e o cuitelo entre as salsas, pois calquera mete a man a iso, logrei ir dando conta dos diferentes antojos, que gustativamente case non puiden discernir aínda que en conxunto sabían ben. En Ferrol paraba bastante no Cantina Lupita, onde si se podía coller coas mans o taco, burrito ou o que fose, e escoller a cantidade de picante, que aquí tampouco… non ten e punto.

En poucos minutos (tan poucos que me avergoncei de que puideran pensar que estaba esfameado), o prato só contén restos desa sopa, que aparto a un lado para pedir un café mexicano, un café só con algunha especia aromática sobre a que non vou especular… o mellor descubrimento sen dúbida da incursión étnica.

O prezo total (Estrela incluída) foi duns 15 euros. Marchei decepcionado e culpando que escollera degustación en lugar de prato. Estame ben por ir de listo. Pararei a coller Doritos e gominolas na gasolineira antes de arrincar para Carnota, e volverei tentalo no capítulo cerdous.

Filed in: Sen clasificar

by: maceirax

3 Comments